Duch synowskiego posłuszeństwa

Danuta Piekarz

Abstrakt


Ewangeliści Marek i Łukasz wyraźnie mówią o prowadzeniu Jezusa przez Ducha po chrzcie w Jordanie. To stwierdzenie nabiera szczególnego znaczenia w powiązaniu ze stwierdzeniem św. Pawła, iż „wszyscy ci, których prowadzi Duch Boży, są synami Bożymi” (Rz 8, 14). Zatem prowadzenie przez Ducha jest znakiem rozpoznawczym Bożego synostwa wiernych, jest bowiem znakiem podobieństwa do Jednorodzonego Syna.
Młody Kościół doświadcza również prowadzenia Ducha w misji apostolskiej: Duch wskazuje głosicielom Ewangelii konkretne zadania lub nie pozwala udać się w zamierzonym kierunku. Jednak poza tymi szczególnymi przypadkami prowadzenia „przestrzennego” istnieje też – i jest powszechne dla wszystkich wiernych – wewnętrzne prowadzenie przez Ducha drogą wierności Bogu. Wiąże się ono nieraz ze zmaganiem z ludzką słabością, ale prowadzi do świętości i poznania Boga.

Słowa kluczowe


Duch Święty; prowadzić; Syn; Kościół; posłuszeństwo

Pełny tekst:

PDF

Bibliografia


Cerfaux L., Le chrétien dans la théologie paulinienne, Paris 1962 (Les Éditions du Cerf).

Congar Y., Wierzę w Ducha Świętego, t. 2: „Panem jest Duch i daje życie” (2 Kor 3, 17), przekł. L. Rutowska, Warszawa 1995.

Keener C. S., Acts: An Exegetical Commentary (logos.com).

Panimolle S. A., Gesù di Nazaret nell’ultimo evangelo e nei primi studi dei Padri, Roma 1990.

Pitta A., Lettera ai Romani, Milano 2001 (I Libri Biblici – Nuovo Testamento, 6).

Rakocy W., Duch Święty w początkach Kościoła (od proroków do nauczycieli), w: Duch i Oblubienica mówią: Przyjdź! Księga pamiątkowa dla Ojca Profesora Augustyna Jankowskiego OSB w 85. rocznicę urodzin, red. W. Chrostowski, Warszawa 2001, s. 383–393.

Vanhoye A, Lettera ai Galati, Milano 2000 (Libri Biblici – Nuovo Testamento, 8).




Copyright (c) 2017 Danuta Piekarz