Dlaczego Popper nie był kryptoindukcjonistą

Zofia Sajdek

Abstrakt


The article is an attempt to answer the question whether the result of the connection between corroboration and verisimilitude is an inductive element in the Popperian methodology. For this purpose the essay collates Karl Popper’s view with David Hume’s scepticism and inductionism of Rudolf Carnap. Further on the paper analizes the compromising”(for inductionism and critical falsificationism) proposition of Evaldas Nekraˇsas. The article also contains a presentation of Imre Lakatos’ allegation of Popper’s scepticism and the accusation of inductionism as formulated by John Watkins. The study of the disputes between the philosophers leads to the conclusion that the critical views are baseless. The final hypothesis is that these are not the right ways of proving the allegations of crypto-inductionism.

Słowa kluczowe


Karl Popper; David Hume; Rudolf Carnap; John Watkins; induction; verisimilitude; truthlikeness; probability; corroboration; confirmation; scepticism

Pełny tekst:

PDF

Bibliografia


Carnap R., Filozofia jako analiza języka nauki, PWN, Warszawa 1999.

Chmielewski A., Filozofia Poppera. Analiza krytyczna, wyd. Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław 1995.

Hume D., Traktat o naturze ludzkiej, t. I, PWN, Warszawa 1963.

Krajewski W., „Karl Popper zdeprecjonowany”, Filozofia Nauki, 17 (V, 1997).

Lakatos I., Pisma z filozofii nauk empirycznych, PWN, Warszawa 1995.

Nekraˇsas E., Wiedza prawdopodobna, PWN, Warszawa 1992.

Popper K.R., Logika odkrycia naukowego, PWN, wyd. II, Warszawa 2002.

Popper K.R., Nieustanne poszukiwania. Autobiografia intelektualna, Znak, Kraków 1997,

Popper K.R., Wiedza obiektywna. Ewolucyjna teoria epistemologiczna, PWN, Warszawa 1992.

Watkins J., Nauka a sceptycyzm, PWN, Warszawa 1989.

Wittgenstein L., Dociekania filozoficzne, PWN, Warszawa 2008.

Feyerabend P., Przeciw metodzie, Siedmioróg, Wrocław 1996.




Copyright (c) 2012 Zofia Sajdek