Doskonalenie zawodu lekarza przy zastosowaniu metody fenomenologicznej – szanse i trudności

Abstrakt

Havi Carel, współczesna propagatorka podejścia fenomenologicznego, zauważa, że fenomenologia może odegrać bardzo ważną rolę w rozwoju metod leczenia, a jednak taki zamysł nie jest w środowisku lekarskim powszechnie znany. Metoda ta rzadko jest wykorzystywana w szkoleniach nastawionych na udoskonalenie praktyki lekarskiej. Artykuł koncentruje się więc na pytaniach, czy i gdzie w medycynie jest „miejsce” na fenomenologię. Rola tego nurtu ujawnia się szczególnie wtedy, gdy fenomenologiczne podejście do pacjenta zestawi się z niezbędnym w medycynie ujęciem naukowym. W świetle tego ostatniego chory pojmowany jest jako przypadek kliniczny. Fakty naukowe są podłożem postępowania diagnostyczno-terapeutycznego. Z kolei w przypadku metody fenomenologicznej niewątpliwym atutem jest możliwość docierania do przeżyć pacjenta i wartości obecnych w leczeniu. Wyzwaniem pozostaje jednak sposób wykorzystania myśli fenomenologicznej w praktyce lekarskiej. Celem artykułu jest ukazanie, że medycyna oparta na dowodach nie może być jedyną i wyczerpującą odpowiedzią na złożoną sytuację leczenia. Perspektywa filozoficzna uzupełnia ten brak, a jej wprowadzenie jest możliwe poprzez wypracowanie podejścia fenomenologicznego względem tych obszarów medycyny, które nie poddają się uprzedmiotowieniu do obiektu badania.